JAROMIR NOHAVICA

o nim |nowości |koncerty |dyskografia |inna twórczość |kontakt


CD 
Świat według NohavicY
 

Dzisiaj rozpoczynamy polsko-czeski projekt, który potrwa do początków grudnia. Codziennie będziemy zamieszczać na stronach czeskich i polskich fragmenty pieśni z mającego się ukazać pod koniec listopada tego roku podwójnego albumu CD „Świat według Nohavicy „

BIOGRAFIA

 

Artur Andrus

Artur Andrus - na co dzień redaktor trójkowej "Powtórki z rozrywki", co tydzień gospodarz spotkań w warszawskiej "Piwnicy pod Harendą", co jakiś czas konferansjer różnych imprez kabaretowych, a poza tym poeta, autor tekstów piosenek, artysta kabaretowy, komentator "Szkła kontaktowego"…

Artur Andrus to artysta multimedialny. Można go nie tylko usłyszeć w radiu i na płytach, zobaczyć na scenie i w telewizji, ale też przeczytać. Jego wiersze ukazywały się w latach 1998-99 w kolumnie satyrycznej Życia Warszawy. Często pisał (i pisze nadal) teksty piosenek dla innych artystów kabaretowych, m.in. dla Małgorzaty Zwierzchowskiej i Olka Grotowskiego ("Wiesiek idzie", "Jarocin", "Beczka piwa") dla Czerwonego Tulipana ("Żeby się sobą zauroczyć", "Odezwa do Małgosi"), oraz dla Grupy MoCarta - słynny "Paskudny wio..." wykonywany z Arturem Renionem, zarejestrowany na płycie Grupy pt: "Kreatury". Na najnowszej płycie Grupy MoCarta można usłyszeć kolejną piosenkę z tekstem Artura, pt: "Nie śmiejcie się z taty".

Ponadto wiersze Artura Andrusa ukazywały się na ostatniej stronie "Przekroju", a obecnie Artur Andrus idąc z duchem czasów, prowadzi swojego własnego bloga!!
Gdzie można spotkać Artura? Na pewno w Programie Trzecim Polskiego Radia, także w każdy poniedziałek (oprócz wakacji) w Piwnicy pod Harendą w Warszawie, raz w miesiącu na Kabaretowych Scenach Trójki w różnych miastach Polski (Toruń, Zielona Góra...), oraz w Łódzkiej Piwnicy Artystycznej Przechowalnia. często występuje w telewizji w charakterze konferansjera imprez kabaretowych, a także w niezwykle popularnym programie "Szkło Kontaktowe" nadawanym w TVN 24. Usłyszeć nagrania Artura można na wspomnianej już płycie Grupy MoCarta oraz na dwupłytowym albumie "Przechowalnia", gdzie prezentuje on swoje najbardziej znane utwory, a także na solowej płycie pt: "Łódzka".

 

STEFAN BRZOZOWSKI

jest z wykształcenia nauczycielem wychowania muzycznego. Działalność dydaktyczna to przede wszystkim prowadzenie warsztatów piosenkarskich i muzycznych przed Poezją Śpiewaną oraz przed Festiwalem Piosenki Studenckiej, ostatnio także Festiwalem Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu. (...) Stefan Brzozowski to przede wszystkim kompozytor i wykonawca piosenek poetyckich, satyrycznych i ogólnie rzecz biorąc literackich. Od ponad dwudziestu lat pojawia się na estradzie. Zdobywał nagrody na festiwalach i w konkursach - między innymi podczas festiwalu Artystycznego Młodzieży Akademickiej FAMA w Świnoujściu, na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. (...)

Szczegóły drogi artystycznej Stefana Brzozowskiego znaleźć można w kilku pracach magisterskich, jakie powstały w ostatnich latach w uczelniach Olsztyna. (...) Stefan ma niespożyte wprost siły na dalszą drogę do kolejnych sukcesów.
- w latach 1972-1981 komponował piosenki i występował ze studenckim zespołem Niebo, wygrywając liczne ogólnopolski konkursy i festiwale,
- od 1981 do 1984 roku występował z zespołem Kaczki z nowej paczki i komponował piosenki, płyta Greps wydana w 1984 roku osiągnęła złoty nakład, za co Polskie Nagrania przyznały zespołowi Złotą płytę,
- od 1985 roku pracuje zespole CZERWONY TULIPAN

 

MIROSŁAW CZYŻYKIEWICZ

- polski pieśniarz, gitarzysta, poeta, kompozytor, artysta grafik.

Debiutował w swoim rodzinnym mieście w zespole "Ostatnia wieczerza w karczmie przeznaczonej do rozbiórki". Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1981-83) i Warszawie (1984-87), działał w studenckim ruchu artystycznym. Potem związany przez pewien czas z III Programem PR i programem „Zgryz” Macieja Zembatego

Pierwsze jego wiersze zostały opublikowane w „Radarze” w roku 1986.. W 1995 i 1996 brał udział w koncercie Kraina łagodności na festiwalu w Opolu.
Oprócz pisania własnych tekstów komponuje muzykę do wierszy Josifa Brodskiego wykonuje też utwory Włodzimierza Wysockiego w polskich tłumaczeniach. Stale współpracuje ze Spotkaniami Zamkowymi "Śpiewajmy poezję" w Olsztynie oraz Studenckim Festiwalem Piosenki w Krakowie.

Artysta jest jednym z przedstawicieli nurtu polskiej poezji śpiewanej. W twórczości prezentuje refleksyjne podejście do życia jako do tematu. Do oceny jego postawy artystycznej reprezentatywne są opinie związane z wydaniem albumu Allez. Zauważono w wykonanych przez niego interpretacjach osobiste widzenie otoczenia, oryginalną publicystykę komentującą teraźniejszość, subtelne erotyki według własnych i cudzych tekstów, dopełnione autoironicznym stosunkiem do własnego nieporadnego wchodzenia w emocjonalną dojrzałość.

Laureat nagród, m.in. FAMY w 1986 i 1987, nagrody III programu PR im. Mateusza Święcickiego w 1990 r., nagrody im. J. Kaczmarskiego (2004 jako pierwszy laureat

 

Krzysztof Daukszewicz

polski satyryk, felietonista, tekściarz, poeta, gitarzysta i kompozytor. Występuje z własnymi programami satyrycznymi, realizował programy w TV. Jest autorem kilkunastu książek. Ma swoją rubrykę w tygodniku  Przegląd .Od 2005 jest stałym gościem programu publicystyczno-satyrycznego Szkło kontaktow nadawanego na antenie TVN24.

 

Edyta Geppert

jedna najwybitniejszych polskich piosenkarek.     Jest jedyną polską piosenkarką, która do tej pory otrzymała trzykrotnie GRAND PRIX na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu - 1984 - "Jaka róża, taki cierń", 1986 - "Och, życie kocham cię nad życie" i 1995 - "Idź swoją drogą" (romans oparty na folklorze cygańskim według słów J. Kofty do muz. E. Dębickiego). Edyta Geppert śpiewa nie tylko spokojne i nastrojowe piosenki. Jest wszechstronna. Doskonały warsztat muzyczny, wręcz niespotykana u innych umiejętność interpretacji tekstu, pozwalają artystce zwycięsko przez ponad 20 lat mierzyć się z piosenką dramatyczną, refleksyjną, liryczną i kabaretową. Wykonywała także utwory z  muzyką country, hardrockową i heavymetalową oraz rap. Jej twórczość klasyfikowana jest najczęściej jako piosenka poetycka lub poezja śpiewana, choć artystka tych klasyfikacji nie lubi. Jej odpowiedzią na próby "zaszufladkowania" jest to, że jest piosenkarką, która śpiewa piosenki.

 

Iga Janowiak

Nie pamiętam, kiedy zaczęła się moja przygoda z muzyką. Śpiewam od zawsze. Swoje pierwsze kroki na zawodowej scenie muzycznej stawiałam w charakterze chórków w zespołach Emigranci oraz Zdobywcy Pewnych Oskarów. Od kilku lat, jako wokalistka sesyjna, współpracuję z trzema studiami nagraniowymi . Jestem również solistką tworzącej muzykę gospel grupy Leitmotiv. Prywatnie, prócz muzyki, moją pasją są podróże oraz książki.

 

Michał Łanuszka

ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie, a także szkołę muzyczną  I i II stopnia. Jest gitarzystą klasycznym.  Na 40  Studenckim Festiwalu Piosenki  w Krakowie w roku 2004 zdobył drugą nagrodę za wykonanie pieśni Jaromira Nohavicy Kometa i Sarajewo oraz wyróżnienie dla wybitnego instrumentalisty. Obecnie pracuje w RMF Classic.

 

ALEKSANDRA MURACKA

Tegoroczna absolwentka Instytutu Orientalistycznego UW. Śpiewa od kilku lat i uczestniczy w różnych wydarzeniach muzycznych. Debiutowała w programie artystycznym "Salonik z kulturą", brała udział w koncertach takich jak Nohavica po polsku, Czeski Parnik, Kolędy świata czy Pieśni bez paszportu. W 2006 r. zdobyła III nagrodę w konkursie piosenki Asteriada.

Oprócz śpiewania działa w Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej oraz uczy języka polskiego warszawskich Wietnamczyków w Ośrodku Migranta.

 

JAKUB MURACKI

Uczeń drugiej klasy warszawskiego liceum. Swoją przygodę ze śpiewaniem zaczynał w gimnazjum w Pruszkowie – był głównym solistą w chórze. W 2005 wygrał ogólnopolski konkurs „Warszawa da się lubić”, w 2006 otrzymał wyróżnienie w konkursie „Asteriada”. Od zaczęcia nauki w liceum występuje w programach artystycznych i kształci śpiew, jednak głównie na własną rękę. W międzyczasie grywa na gitarze i zajmuje się prowadzeniem gromady zuchowej (niższy pion harcerstwa) oraz chodzeniem do szkoły.

 

Antoni Muracki

Absolwent filologii polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, autor, kompozytor, tłumacz pieśni i organizator polskich koncertów Jaromira Nohavicy. Śpiewa swoje piosenki od 1976 r. Otrzymał nagrody i wyróżnienia na festiwalach: YAPA, BAZUNA, SFP Kraków, SMAK Myślibórz, OPPA. Poza koncertami indywidualnymi występował w kabaretach Nowy Świat i Warsztat. Wziął udział w telewizyjnym cyklu "Powrót bardów". W 2003 r. wydał płytę pt. "Po drugiej stronie" z udziałem sesyjnych muzyków jazzowych. Reprezentuje nurt piosenki autorskiej, nie stroni od żartu czy słownej dosadności, liryzm sąsiaduje z ironią. Twórca cyklicznych programów literacko-kabaretowych "Salonik z kulturą". W 2007 r. wydał płytę autorską pt. "Świat do składania".

 

Paweł Orkisz

poeta, kompozytor, autor piosenek i wykonawca ballad, znany w wielu kręgach piosenki: poetyckiej, turystyczno-żeglarskiej (autor piosenki "Przechyły"), patriotycznej, religijnej...
Wśród wielu autorów i wykonawców ballad wyróżnia się liryzmem własnych tekstów, ciepłym głosem i dobrym warsztatem wokalnym, a także doskonałym panowaniem nad rytmem. Jego pieśni podawane są w przystępnej formie i starannej aranżacji muzycznej. Od ponad 20 lat śpiewa także własne tłumaczenia pieśni największych bardów XX wieku – Cohena, Wysockiego, Okudżawy
Mieszka w Krakowie, gdzie prowadzi Cafe Metafora (www.cafemetafora.orkisz.pl); Jest       również  dyrektorem artystycznym festiwalu „Ballady Europy” odbywającym się corocznie w Niepołomicach.

 

ANDRZEJ OZGA

Aktor, reżyser, piosenkarz, autor i satyryk specjalizujący się w piosence literackiej, oraz formach kabaretowych i teatralnych.
Po studiach przez dziesięć lat współtworzył jedną z najbardziej znanych,  polskich, eksperymentalnych grup teatralnych lat 80. - PRACOWNIA TEATR.  W latach 90. zajmował się  głównie działalnością literacką, współpracując z licznymi teatrami, zwłaszcza muzycznymi. Pracował na stanowisku kierownika literackiego w Teatrze Muzycznym we Wrocławiu, następnie w Operetce Warszawskiej, przemianowanej  za jego kadencji na TEATR MUZYCZNY ROMA. Pod koniec lat 90,  nie przerywając działalności literackiej, powrócił do pracy jako aktor i reżyser.
Jest autorem tekstów piosenek, które zyskały duże uznanie wśród polskich wykonawców. Jego utwory wykonywały bądź wykonują takie gwiazdy krajowej estrady jak, min. Edyta Geppert, Katarzyna Groniec, Ewa Błaszczyk, Natalia Kukulska, Agnieszka Matysiak, Krystyna Prońko, Katarzyna Skrzynecka, Basia Stępniak –Wilk, Michał Bajor, Aleksander Nowacki, Łukasz Zagrobelny,  Andrzej Zieliński.
Ma na swym koncie ponad 50 realizacji teatralnych i telewizyjnych powstałych w oparciu o jego piosenki, bądź tłumaczenia jego autorstwa. Między innymi jest autorem tłumaczeń musicali: EVITA, NUNSENSE, POCAŁUNEK KOBIETY PAJĄKA, DZIŚ WIECZOREM: LOLA BLAU, ANNIE, THE ROCKY HORROR SHOW, MISS SAIGON, OKLAHOMA!, GREASE, SPIN, komedii wierszem CELIMENA I KARDYNAŁ, a także pakietów tekstów z repertuaru Edith Piaf oraz autorstwa Iry i George'a Gershwinów i Charlesa Trenet'a.  Jest autorem, wraz z Markiem Bartkowiczem librett musicali  familijnych: „ZŁOTA KACZKA”, oraz „CALINECZKA”.
W roku 2007 został zaproszony przez Tolka Murackiego, do udziału jako w projekcie przygotowania i  nagrania płyty „Nohavica po polsku”. Przy tej okazji powstały pierwsze  -jego autorstwa – tłumaczenia piosenek czeskiego barda:  KOMETA, ROBINSON i BABILON.
Współpracował, jako autor i wykonawca z Kabaretem POD EGIDĄ, PODWIECZORKIEM PRZY MIKROFONIE. Obecnie razem z Markiem Bartkowiczem tworzy przedstawienia kabaretu RYMOWISKO  oraz  SCENY PIĘTRO WYŻEJ.
Jest sekretarzem generalnym Stowarzyszenia Literacko Muzycznego BALLADA, oraz zasiada w  radzie artystycznej Przeglądu Piosenki Autorskiej  - OPPA.

 

Andrzej Sikorowski

absolwent wydziału filologii polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Piosenki pisze od 38 lat. Jest prawdopodobnie pierwszym w Polsce klasycznym przykładem barda z gitarą. W 1970 roku zdobył I nagrodę na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie za piosenkę "Nowy rok". Od 1977 lider zespołu "Pod Budą", grupy wywodzącej się z kabaretu o tej samej nazwie, funkcjonującego w Krakowie do połowy lat siedemdziesiątych. Autor wszystkich jego tekstów, większości kompozycji. Współpracuje także z innymi wykonawcami m.in. z córką, Mają Sikorowską oraz z Grzegorzem Turnauem, z którym koncertuje od 1999 roku. Jest także autorem piosenek dla innych wykonawców. Dokonał wielu nagrań dla archiwum Polskiego Radia. Napisał muzykę do ponad 20 filmów animowanych dla dzieci, takich jak: "Maurycy i Hawranek", "Przygody Rzepa". Jest laureatem wielu nagród festiwalowych, zdobywcą czołowych miejsc w plebiscytach radiowych i telewizyjnych. Przeboje: "Kap, kap płyną łzy", "Ale to już było", "Nie przenoście nam stolicy do Krakowa", nuci drugie pokolenie Polaków. Jest stałym felietonistą "Dziennika Polskiego". Pisał także felietony dla "Przekroju" i "Hustlera".

 

Stanisław Sojka, Soyka

– polski wokalista, pianista, instrumentalista i kompozytor jazzowy.

W 1979 zdobył I nagrodę na Lubelskich Spotkaniach Wokalistów Jazzowych. Laureat festiwali w Opolu (1991) i w Sopocie (1992). Wielokrotnie wybierany najlepszym wokalistą jazzowym w Polsce. Wydał kilkanaście płyt. Jest członkiem formacji Haiku Fristajl, której utwór "Sarenka" był bardzo popularny w radiu Bis i Programie III Polskiego Radia. Stanisław Soyka stworzył swój własny, bardzo charakterystyczny styl kompozycji oraz wykonania (słynne synkopowane fortepianowe frazowanie), wiele stworzonych przez niego utworów weszło już na stałe do klasyki polskiej muzyki jazzowej i rozrywkowej.

 

Elżbieta Wojnowska

Elżbieta Wojnowska debiutowała w 12 roku życia, w Teatrze Dramatycznym im. Adama Mickiewicza w Częstochowie, w adaptacji powieści Henryka Sienkiewicza „W pustyni i w puszczy”. Studiowała wychowanie muzyczne i historię sztuki (KUL). Śpiewa wiersze współczesnych poetów polskich i klasykę europejską. Została odznaczona Krzyżem Kawalerskim za zasługi dla kultury polskiej i działalność społeczną (dyplom Studium Prawno-Samorządowego PAN). Wiosną przyszłego roku obchodzi 30-lecie swojej pracy artystycznej. Ma 2 synów (Andrzeja Łukasza i Andrzeja Mieszka), przez 30 lat była żoną nieodżałowanej pamięci Andrzeja Ibisa Wróblewskiego.

Za oficjalny debiut Elżbiety Wojnowskiej jednomyślnie wszyscy uznają rok 1974, w którym otrzymała nagrodę na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie i jeszcze w tym samym roku w Opolu za interpretację piosenki „Zaproście mnie do stołu”.

Wśród dyskografii na szczególną uwagę zasługują:
Longplay „Życie moje” Polskie Nagrania 1978
Album „Songi Brechta-live” – nagranie koncertowe z Teatru STU w Krakowie (PN 1987), wersja CD (PN1994) nazwany przez krytykę „rarytasem” na rynku wydawniczym.

Jej powrót na scenę w listopadzie 1999 roku został nagrodzony przez publiczność w studiu radiowej Trójki owacją na stojąco. Z tego koncertu i koncertu w 2000 r. ukazała się płyta „Zaproście mnie do stołu.” uznana przez krytykę za „powrót w wielkim stylu” (Polskie Radio –Universal Music Polska 2000).
W 2002 r. wydała CD „Sztuczny miód” w Złotej Kolekcji POMATONU (BMI).
W 2003 roku Polskie Radio z okazji Warszawskiej Jesieni Poezji zarejestrowało i transmitowało jej rewelacyjny recital poetycki, tym razem wyłącznie z towarzyszeniem fortepianu (Włodek Pawlik).

Ważniejsze występy:
- XI Festiwal Piosenki i Piosenkarzy Studenckich, Kraków (1974) – główna nagroda;
- XII Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej, Opole (1974) – główna nagroda;
- Międzynarodowy Festiwal Piosenki, Sopot (1974) – występ gościnny;
- Ogólnopolskie Spotkania Estradowe (1984) - główna nagroda w kategorii recitali;
- Festiwal Piosenki Aktorskiej, Wrocław (1985) główna nagroda w kategorii profesjonalistów;
- Festiwal Moniuszkowski (1987) – recital pieśni polskich;
- Festiwal Piosenki, Drezno (1985) – nagroda FIDOF;
- Recitale i koncerty w kraju i za granicą: Moskwa, Praga, Budapeszt, Lubljana, Paryż, Rostok, Londyn, Berlin.

Występy w telewizji
- Film telewizyjny „Podróże z Hagawem” w reż. Krystyny Bogusławskiej (1975);
- Recital wg scenariusza Magdy Umer (1977);
- Recital pieśni do wierszy L.Aleksandra Moczulskiego z muzyką Jacka Zielińskiego(1981);
- Recital songów Bertolta Brechta, w reż. Stefana Szlachtycza (1986);
- Spektakl telewizyjny „Gwóźdź Sokratesa” – songi i wiersze Bertolta Brechta, scenariusz i reżyseria: Stefan Szlachtycz (1986);
- Widowisko poetyckie „Zawsze poezja ze mną” – recital pieśni do wierszy Władysława Broniewskiego (1987);
- Recital „Moje piosenki” z Włodzimierzem Nahornym TVP2 (1988);
- Widowisko telewizyjne „Pieśni postne” TVP1 (1991);
- „Elżbieta i mężczyźni” FAMA’95, TVP2 (1995);
- „Dziesięć utworów o miłości – recital sonetów i pieśni z muzyką Włodka Pawlika TVP2 (1998);
- „Zaproście mnie do stołu” – recital dla TV Polonia (2003).
- „ Elżbieta Wojnowska śpiewa sonety Szekspira” 2004 TVP2 - rejestracja koncertu
- w kościele św. Jana w Gdańsku na Festiwalu Szekspirowskim, emisja we wrzesniu ub. roku w TVP 2

Elżbieta Wojnowska śpiewa utwory: Kurta Weilla, Hansa Eislera, Henryka Albera, Janusza Strobla, Janusza Tylmana, Włodka Pawlika i własne kompozycje do wierszy i tekstów m.in.: Cypriana Kamila Norwida, Stanisława Wyspiańskiego, Juliana Tuwima, Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, Władysława Broniewskiego, Włodzimierza Szymanowicza, Andrzeja Bursy, Rafała Wojaczka, Tadeusza Różewicza, Haliny Poświatowskiej, Leszka Aleksandra Moczulskiego, Witolda Dąbrowskiego, Jacka Kaczmarskiego, Romana Kołakowskiego, Agnieszki Osieckiej, Marcina Wolskiego, Włodka Pawlika, Eugeniusza Jewtuszenki, Anny Achmatowej, Maryny Cwietajewej, Bertolta Brechta i Williama Shakespeare’a.

Niezmiennie od 30 lat krytyka uznaje ją za wybitną, konsekwentną, nieustannie poszukującą i nonkonformistyczną osobowość artystyczną, której sztuka nie poddaje się przemijającym trendom – szuka własnej drogi. Jej warsztat artystyczny jest przykładem perfekcji w opracowaniu każdego utworu, któremu nadaje piętno własnej osobowości, wymyka się z wszelkich schematycznych ocen czy kategorii.
Od dramatu przez lirykę, satyrę po tragizm jej warsztat można uznać za własny warsztat aktorski, a sposób obcowania z publicznością za jednoosobowy, intelektualny teatr muzyczny.

Porównywano ją do Edith Piaf, Ewy Demarczyk, niemieckich wielkich aktorek-śpiewaczek, ale to co ją wyróżnia, to niezwykłe ciepło i liryzm dominujące w jej interpretacjach.

Poeci mówią o niej, że mieszka w ich wierszach, a ich słowa stają się jej słowami (Marian Grześczak, „Słowa wojnowskie”, „POEZJA” 2001 rok).
Dobitnie przekazuje swoją sztuką metaforę i wrażliwość poetycką na świat, a jej niezwykła muzykalność pozwala wykonywać z umiłowaniem każdy rodzaj muzyki: od pieśni przez piosenkę, balladę jazzową, elementy muzyki rockowej, improwizację aż po utwory atonalne, programowe.

Jest osobą wymagającą, przede wszystkim od siebie, dla której śpiewanie jest misją prawdziwą. Bez oparcia w jakiejkolwiek instytucji artystycznej, trwa, ma swoją publiczność i nieustannie się rozwija, czego dowodem są jej ostatnie płyty i koncerty.
Stała (od 22 lat), współpraca z wybitnym pianistą i kompozytorem Włodkiem Pawlikiem pozwoliła odkryć tę jej wszechstronność. Na 25 Przegląd Piosenki Aktorskiej przygotowała nową premierę i nową płytę – „Sonety Szekspira”, z którą w sierpniu br. wystąpiła na Festiwalu Szekspirowskim w Gdańsku. Koncert ten został zarejestrowany i wyemitowany przez TVP 2.

W 2006 roku autorski scenariusz Zaduszek Powstańczych i udział w programie Piosenki Jaromira Nohavicy po polsku, jurorka w Bieszczadzkich Aniołach i niespotykany udział w koncercie finałowym wykonany a’ capella, który spotkał się z żywiołową reakcją kilkutysięcznej widowni.

2007rok 3 września Teatr Żydowski premiera programu „Rodzynki i migdały” przygotowanego z Wiesławem Komasą – wybitnym aktorem i profesorem PWST w Warszawie.

 

Tadeusz Woźniak

polski muzyk, kompozytor, wokalista. Od 1968 występuje jako solista, śpiewając najczęściej melodyjne ballady własnej kompozycji i akompaniując sobie na gitarze. Komponuje także muzykę teatralną i filmową, tworzy spektakle muzyczne i musicale. Jako wykonawca największe sukcesy odnosił pod koniec lat 60 i w latach 70 .Tadeusz Woźniak ma w swoim dorobku muzykę do ponad 200 piosenek, prawie 100 inscenizacji w teatrach dramatycznych, wielu przedstawień telewizyjnych, programów poetyckich i artystycznych oraz filmów animowanych. Muzyka Woźniaka, choć stanowiła integralną część wielu sztuk teatralnych, była też niezależnie nagradzana na festiwalach sztuk teatralnych. Artysta otrzymał nagrodę za muzykę do Wesela Stanisława Wyspiańskiego  , Odprawy posłów greckich Jana Kochanowskiego w reż. A. Witkowskiego, Mistrza i Małgorzaty Michaiła Bułhakowa w reż. A. M. Marczewskiego.

 

ZBIGNIEW ZAMACHOWSKI

Sam mówi, iż pochodzi z ładnego miasteczka na drodze z Warszawy do Łodzi. Już w dzieciństwie klecił różne melodie wykorzystując do grania wszystko, co miał pod ręką. Będąc w szkole podstawowej zaczął pisać piosenki. Podczas nauki w liceum jeździł na lokalne i ogólnopolskie festiwale, gdzie nagradzano teksty i kompozycje jego autorstwa.

Utalentowany aktor, autor muzyki i tekstów piosenek. Jest absolwentem technikum ekonomicznego i szkoły muzycznej, w 1985 roku ukończył Wydział Aktorski PWSFiT w Łodzi.

Jeden z najpopularniejszych aktorów swojego pokolenia. Grał między innymi w filmach Kazimierza Kutza ("Pułkownik Kwiatkowski", "Zawrócony", "Sława i chwała"), Krzysztofa Kieślowskiego ("Dekalog 10", "Trzy kolory: Biały") oraz Andrzeja Wajdy, Jacka Borowskiego, Macieja Wojtyszki, Filipa Bajona i Wojciecha Marczewskiego.
Jego debiut w filmie to wspaniała rola Ryśka w "Wielkiej majówce" Krzysztofa Regulskiego z 1981 roku.

Jest laureatem licznych nagród, zarówno polskich ( Wiktory'93 i '96, Złota Kaczka'93, Nagroda Bardiniego'97) jak i zagranicznych.
W latach 1985-97 w
ystępował w Teatrze Studio w Warszawie. Obecnie pracuje w Teatrze Narodowym.

 

 

WOLNA GRUPA BUKOWINA

Zadebiutowała w 1971 roku na Giełdzie Piosenki Turystycznej w Szklarskiej Porębie. Zespół przyjechał z Buska - Zdroju, a założył go ówczesny maturzysta Wojciech Bellon. Piosenką Wojtka "Ponidzie" wyśpiewali jedną z głównych nagród. Wolna Grupa Bukowina miała formułę zespołu otwartego, toteż występowało z nią wielu znanych wykonawców i muzyków. Trzon zespołu stanowili Wojciech Bellon - twórca większości piosenek, Grażyna Kulawik, Wojciech Jarociński i Wacław Juszczyszyn.W historii grupy warto odnotować nagrodzone występy na Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie w 1974 i 1975 roku, udział w FAM-ie oraz w licznych festiwalach, konkursach czy imprezach studenckich i turystycznych - YAPA, BAZUNA, BAKCYNALIA.

Po śmierci lidera zespołu Wojciecha Bellona w 1985 roku grupa zawiesiła działalność. Powróciła na scenę po siedmiu latach przy okazji promocji pierwszej płyty dokumentującej dorobek zespołu i towarzyszącego jej śpiewnika. Obecnie Wolna Grupa Bukowina występuje w składzie: Grażyna Kulawik - śpiew, Wojciech Jarociński - śpiew, gitara, Wacław Juszczyszyn - śpiew, gitara i Wojciech Maziakowski - gitara basowa. Wykonuje przede wszystkim dawne piosenki Wojtka Bellona, a także Wojciecha Jarocińskiego oraz kompozycje Wacława Juszczyszyna. Pozostaje wierna klimatowi, jaki stworzył jej lider.


biografia
v
ideo TV
v
ideo archiwum

jarek i polska
artykuły
r
ecenzje CD

recenzje koncertów

wywiady

dyskusje on-line