Dzień pierwszy
Renata Putzlacher

Nic oprócz ciszy nie było na świecie
podał mężczyzna dłoń swej kobiecie
kiedy krwi poryw w ich sercach drgnął śmielszy
nastał dzień pierwszy

Gdy zajaśniała tajemnym płomieniem
spytał gdzie rosną wierzby i złocienie
nocą przecięły niebo białe smugi
wieszcząc dzień drugi

Kroczyli razem dostojni jak drzewa
co trwają razem czy wiatr czy ulewa
gruszki spadały wprost w koszyki dzieci
w błogi dzień trzeci

A gdy spytała cicho gdzie jest woda
on jej kaczeniec w drżących dłoniach podał
nad stawem śmiercią pachniało i trzciną
czwarty dzień minął

Czas kręcił kołem młyńskim tego stadła
coś zadzwoniło łza do wody wpadła
a na kolczastych drutach kruk złowieszczy
dzień piąty wieścił

On nic nie mówił i milczała ona
w oczach płonęła ponura szalona
miłość a szczęścia już wypili wino
dzień szósty minął

I nic nie było na świecie prócz ciszy
księżyc utonął w czarnej nieba niszy
wiedźmy jak Parki stały wokół studni
minął dzień siódmy

Czas kataryniarz zanucił piosenkę
o tym że ręka znów odnajdzie rękę
i że dzień pierwszy błogi jak kochanie
znowu nastanie