Dziewczyna Szczęście i młodzieniec Żal
Leszek Berger
 

Dziewczyna Szczęście i młodzieniec Żal

w tej samej śpią pościeli, którą wiatr im słał,

w długich koszulach nocnych tulą się do snu

i z jednej miski rano zaspokoją głód.

On chodzi w czarnej szacie,

ona ma biały welon

na miłość w dwóch postaciach,

na smutek, na wesele.

Na małej skrzynki dnie

maleńkie ostu ziarnka

na wieczny mają siew

kochanek i kochanka.

Wczoraj dostałem z mantrą szczęścia list,

w łańcuszek ktoś mnie włączył.

Dróg gładkich i szerokich życzył mi,

list się instrukcją kończył,

że jeśli zaraz wyślę go

do smutnych osób sześciu,

to przezwyciężę świata zło

i przyjdzie samo szczęście.

W maszynę wkręcam więc

papiery z kalką razem

by ktoś, kto smutny jest

otrzymał radość w darze.

Dziewczyna Szczęście i młodzieniec Żal

czytali mi przez ramię, myśląc – istny bal

i śmiali się, żem głupek, żem uwierzyć mógł

tak, jakbym jeszcze nie znał życia krętych dróg.

Potem kochali się,

kochali z całej mocy,

konwenans mieli gdzieś,

wleźli pod jeden kocyk.

On szeptał cicho coś,

ona wzdychała na głos,

a ja pisałem wciąż,

aż mi papieru brakło.

Dziewczyna Szczęście i młodzieniec Żal

w tej samej śpią pościeli, którą wiatr im słał,

w długich koszulach nocnych tulą się do snu

i z jednej miski rano zaspokoją głód.

Pan młody, Panna młoda,

a my ich świadków grono.

Pogoda, niepogoda,

co komu przeznaczono.

Z kościelnej nawy brzmi

andante pastorale,

dziewczyna, chłopak i

po prostu – i tak dalej …