Przygnębienie
Renata Putzlacher

Jak stalowa cienka struna
która na me palce czeka
jak na niebie mokra łuna
kiedy księżyc połknie rzeka
Jak sto wraków u wybrzeży
jak ostatni grosz złamany
i jak dzwonu głos na wieży
gdy wróg stoi za murami

Takie czuję przygnębienie
taki nastrój minorowy
Brzmi fortepian jak cierpienie
nic nie zmienię nie ma mowy
Tylko takie pieśni umiem
takie pieśni pisać umiem
Wcale świata nie rozumiem

Jak ostatni liść na drzewie
kiedy jesień krzesła zwija
jak nie twoja dłoń w potrzebie
lecz dłoń obca dłoń niczyja
Jak pokracznych przysiąg orszak
ileż tych obietnic było
jak pytanie czy mnie kochasz
i milczenie twe jak wyrok

Takie czuję przygnębienie
taki nastrój minorowy
Brzmi fortepian jak cierpienie
nic nie zmienię nie ma mowy
Tylko takie pieśni umiem
takie pieśni pisać umiem
Wcale świata nie rozumiem

Jak niechciany ciężar zdarzeń
który niosę na swym grzbiecie
i jak ptaki - lotni kpiarze -
bo najlżejsze są na świecie
Jak krzyk pierwszy noworodka
i ostatnie przebudzenia
Jak noc która nie jest słodka
i jak miłość której nie ma

Takie czuję przygnębienie
taki nastrój minorowy
Brzmi fortepian jak cierpienie
nic nie zmienię nie ma mowy
Tylko takie pieśni umiem
takie pieśni pisać umiem
Wcale świata nie rozumiem

Niczym długa cienka struna
Antoni Muracki

Niczym struna co się pręży
oczekując na mój dotyk
Niczym przemoczony księżyc
który płynie srebrem wody
Niczym wraki u nabrzeży
grosze dane pokojówce
Niczym dzwony miejskiej wieży
gdy u bramy obce hufce

Taką czuję smutną ciszę
taka ciemność płynie we mnie
póki czarne brzmią klawisze
jednostajnie i niezmiennie
Tylko takie pieśni umiem
Tylko takie pieśni umiem
Tak jedynie świat rozumiem

Niczym liść co jeszcze płonie
choć już jesień na walizkach
Niczym chłodne cudze dłonie
lecz nie twoje, moja bliska
Niczym puste obietnice
których tyle się wytliło
Jak milczące twe źrenice
co nie proszą mnie o miłość

Niczym brzemię niepotrzebne
które niosę bez uśmiechu
Niczym ptaki, ech, podniebne
ptaki lżejsze od oddechu
Niczym pierwszy haust powietrza
jak ostatni błysk płomienia
Jak milczącej nocy bezmiar
i jak miłość której nie ma

DŁUGA CIENKA STRUNA
Magdalena Domaradzka

Tak jak długa cienka struna
nim jej dotkną moje dłonie
jak księżyca srebrna łuna
kiedy woda ją pochłonie
jak wrak, co go niosą fale
jak grosz z łaski dla żebraka
bicie dzwonów oszalałe
gdy wojsk obcych głosi atak 

Taki we mnie tkwi niepokój
z taką trwogą się potykam
wciąż, od świtu aż do zmroku
póki smutna gra muzyka
tylko takie wiersze umiem
tylko takie pieśni umiem
tylko tak ten świat rozumiem 

Jak po lecie zmięte żagle
gdy nadchodzi pora słoty
i jak całkiem obcy nagle
ukochanej dłoni dotyk
jak niedokończone zdanie
bo je twoja drwina studzi
jak czy kochasz mnie – pytanie
które irytację budzi

Taki we mnie tkwi niepokój
taka trwoga we mnie rośnie
wciąż, od świtu aż do zmroku
gdy fortepian gra żałośnie
tylko takie wiersze czuję
tylko takie pieśni czuję
tylko tak ten świat pojmuję

Jak niechciane brzemię losu
które dalej muszę dźwigać
i jak echa naszych głosów
choć postaci już nie widać
jak ostatnie ludzkie tchnienie
jak krzyk dziecka, gdy się rodzi
sen, co nie jest ukojeniem
i jak miłość, co odchodzi

Taki we mnie tkwi niepokój
z taką trwogą się potykam
wciąż, od świtu aż do zmroku
póki smutna gra muzyka
tylko takie wiersze czuję
tylko takie pieśni czuję
tylko tak ten świat pojmuję

DŁUGA CIENKA STRUNA
Leszek Berger

Jak ta długa cienka struna,

która czeka na me palce,

jak ta przemoknięta łuna,

kiedy księżyc w wodzie zastygł.

Jak te wraki u nabrzeży,

pokojówce dany drobniak.

Jak ten dzwon na miejskiej wieży,

gdy pod mury wróg nadciąga.

Taki smutek siedzi we mnie,

taki w sobie czuję smutek,

gdy fortepian gra niezmiennie

wciąż tę samą ciemną nutę.

Tylko takie pieśni umiem.

Tylko takie pieśni umiem.

I tak tylko świat rozumiem.

Jak samotny liść na klonie,

choć już jesień na odchodnym.

Jak te już nie twoje dłonie,

dłonie obce, dłonie chłodne.

Jak wczorajsze przyrzeczenie,

które dziś już gorzko śmieszy.

Jak kamienne twe milczenie.

Miłość jak zamknięty zeszyt.

Jak wbrew woli nałożone

brzemię, które dźwiga piechur.

Jak ten ptak pod nieboskłonem,

ptak, co lżejszy od oddechu.

Jak powietrze w płucach pierwsze,

jak ostatnie w oczach światło,

jak milczącej nocy kleszcze

i jak miłość, której brakło.

Taki smutek czuję we mnie...

Smutna cienka struna
Jerzy Marek

Tak jak smutna cienka struna
czeka aż jej palce podam
jak księżyca mokra łuna
gdy ją w garści dzierży woda
tak jak wraki u wybrzeży
jak grosz marny dla kelnera
tak jak dzwony z miejskiej wieży
gdy się obce wojsko wdziera

Takie we mnie przygnębienie
takie przygnębienie we mnie
nic nie zmienię nic nie zmienię
póki nuty dźwięczą ciemne
takie pieśni śpiewać umiem
takie pieśni śpiewać umiem
świata ciągle nie rozumiem

Jak liść drżący niepokojem
gdy październik zdziera zieleń
tak jak ręce lecz nie twoje
chłodne ręce na mym ciele
tak jak obietnica płocha
co wyrasta mrocznym murem
jak pytanie czy mnie kochasz
jak milczenie twe ponure

Takie we mnie przygnębienie...

Jak niechciane brzemię które
muszę nieść bez powodzenia
tak jak ptaki mknące w górę
lżejsze od ludzkiego tchnienia
tak jak pierwsze w płucach drgnienie
jak noc skora do milczenia
jak ostatnie przebudzenie
tak jak miłość której nie ma

Takie we mnie przygnębienie...