Petersburg
Renata Putzlacher

Gdy otula zmierzch dachy Petersburga
mnie ogarnia złość
w dali zniknął pies na chodniku skórka
chleba której nie chciał tknąć

Książę Igor poślubił mą kobietę
wódka i wigor bawię się pistoletem
kruk złowieszczy na dachach Petersburga
diabeł nadał go

Ponad miastem lecą ptaki ślepe
w świetle krwawych zórz
giniesz duszo nieskończony stepie
pośród życia burz

Żal przepełnia me serce niewymowny
wszystko z powodu Nadieżdy Iwanowny
przez tę miłość będę z dziurą w skroni
rankiem leżał już

Petersburg
Antoni Muracki

Kiedy spada noc
na dachy Petersburga
w duszy czuję żal.
Zbłąkanego psa
nie nęci chleba skórka
i nie będzie żarł

Moją miłą
kniaź Igor dzisiaj bierze.
Nad szklanką wódki
majstruję przy giwerze.
Gawron usiadł
na dachu w Petersburgu.
Niech to wszystko szlag!

Nad horyzont
fruną ptaki ślepe
w zorzy krwawy róż.
Moja dusza
poszarzała stepem
ma na szyi nóż.

Mej tęsknoty
od Pragi aż do Kowna
tyś jest winna
Nadieżdo Iwanowna.
Dziurka w skroni...
Już z rżeniem czterech koni
sunie czarny wóz.

PETERSBURG
Piotr Pieńkowski

Kiedy spada noc na dachy Petersburga
w duszy czuję żal.
Zbłąkanego psa nie kusi chleba skórka
którą mu właśniem dał

Moją miłą
kniaź Igor dzisiaj bierze.
Nad szklanką wódki
grzebię przy rewolwerze.
Gawron usiadł
na dachu w Petersburgu.
Niech to wszystko szlag!

Nad horyzontem lecą ptaki ślepe
w stronę krwawych zórz.
Moja dusza stała się martwym stepem
mam na szyi nóż.

Mej rozpaczy nic
na świecie się nie równa
tyś jest winna
Nadjeżdo Iwanowna.
tyś jest winna, że jutro z dziurą w skroni
znajdą w domu mnie.